در این مقاله به بررسی پرورش مرغ ، چه از نوع تخم‌گذار و چه از نوع گوشتی می‌پردازیم. با ما تا انتهای این مقاله در جهت افزایش اطلاعاتتان نسبت به پرورش مرغ همراه باشید. 

 

پرورش مرغ 

یکی از رفتار مرغ ها این است که مرغ ها همه‌چیزخوارند. در محیط آزاد اغلب زمین را برای یافتن خوراک می‌خراشند. دانه‌ها، حشرات و حتی جانوران بزرگتر از قبیل مارمولک و موشهای جوان از خوراک مرغ‌ها می‌باشد.

 

رفتار مرغ

مرغ به صورت طبیعی از ۵ تا ۱۱ سال، بسته به نژاد، عمر می‌کند.در مرغداری تجاری یک جوجهٔ گوشتی تا قبل از کشتار تنها شش هفته زندگی می‌کند. جوجه‌های نیمه گوشتی و پرورش یافته در محیط باز تا ۱۴ هفته هم نگهداری می‌شوند. مرغهای تخم‌گذار هم تا یک سال حدود ۳۰۰ تخم گذاشته و پس از آن توانایی آن‌ها در تخمگذاری کاهش می‌یابد. در نهایت به کشتارگاه فرستاده می‌شوند تا از آن‌ها در غذای بچه، حیوانات خانگی، پای و غذاهای پرورده استفاده شود.^[۱۴] بر اساس کتاب رکوردهای گینس، پیرترین مرغ جهان در سن ۱۶ سالگی بر اثر مشکل قلبی مرد. مرغ ها توانایی پریدن برای مسافتهای بلند و طولانی را ندارند. اما در نژادهای سبک‌تر می‌توانند که بر روی نرده یا شاخه‌ها، جایی که بطور طبیعی استراحتگاه آنهاست، بپرند. مرغها معمولاً عمل پریدن را برای جستجو یا اجتناب از خطر انجام می‌دهند.

 

سلسله مراتب پرورش مرغ 

سبک زندگی و رفتار مرغ ها اجتماعی بوده و گله‌ای زندگی می‌کنند. مرغ ها در درون خود یک نوع سلسله مراتب (pecking order) دارند.  در آن عده‌ای از پرندگان در بدست آوردن غذا و محل استراحت برتری دارند. برداشتن مرغ و خروس ها از گله، سبب اخلال در این نظم می‌شود. تا دوباره سلسله مراتب مرغ جدید برقرار شود. افزودن پرندگان جدید-بویژه پرندگان جوان- به گله معمولاً موجب نزاع و ایجاد جراحت می‌شود.

 

• 

 

تخمگذاری مرغ

مرغ ها معمولاً تمایل دارند که در جایی تخمگذاری کنند که از قبل در آنجا تخم بوده باشد. و تخم های آشیانه‌های اطراف را نیز به محل خود انتقال می‌دهد. گاهی نیز بر سر تخمگذاری در یک محل خاص، بسیار لجوج و یکدنده می‌شوند. بسیار اتفاق می‌افتد که دو مرغ بر سر جای تخمگذاری با هم درگیر میشوند. حتی اگر محل کوچک باشد بر روی هم تخم می‌گذارند. این عمل می‌تواند به علت تغییرات محیط هم باشد. مرغها نیز پس از تخمگذاری یا برای صدا زدن جوجه‌های خود قدقد می‌کنند. 

 

تحقیقات صورت گرفته

در سال ۲۰۰۶ دانشمندانی که بر روی پیشینه پرندگان تحقیق می‌کردند به یک ژن پس مانده-talpid۲ برخوردند. این ژن،در دوران جنینی عامل شکل‌گیری دندانها در فک می‌باشد؛ شبیه آنچه درفسیلهای پرندگان دیده شده‌است. جان فالن ناظر این پروژه اظهار می‌دارد که:”… مرغها تحت شرایطی خاص توانایی دندان درآوردن را حفظ کرده‌اند.